Sardı Korkular '

Söyleyecek çok şeyin olduğu ama kelimelerin düğümlendiği yerdeyim belki. Dönüp dünyaya bakamıyorum. Çözümsüz yerlerde kendi kendime dolanıyorum. Kalbim kırık, bomboş herşey anlamsız. Konuşamıyorum.
Cevapsız kalıyo gelen tüm sorular. Bu yol nereye gidiyo? Geç bulduklarımı kaybetmeye mi, bişeyleri feda etmeye mi? Bilmiyorum. Herkes gibi kaybetmek istemiyorum ama sanırım elimde değil.
Ben neden böyle oldum; bu kadar düşüncesiz, çabuk kırılan, mutsuz, huzursuz.

Neden tekrar hiçbişey yerine gelip oturmuyo? Neden bu kadar geç kaldılar? Neden en önemli şeyleri bi yerlerde bıraktım ben? Şimdi olması gereken yerde, hakeden yere yapamıyorum bunları neden?

Hani ilişkide bazı dönemler vardır ya, 'rahat olmayı isteme' dönemleri. O dönemlerin birindeyiz şimdi. Elimizden her ne kadar gelmese de istediğimiz bu, itiraz etmeye gerek yok. Her konuşmada, her beraber olduğumuz anda, bişeyler kopup giderken bişeyler de yeniden bağlanıyo bize. Bunda bizim suçumuz yok, yaşamak en başta sebebi. Görmediğim, konuşmadığım her an seni özlediğim gibi bi gerçek. Öyle bi çizginin üzerindeyiz ki, incecik. Kopucak diye korkumdan çoğu zaman yürüyemiyorum. Susup kalmak istemiyorum ama elimde değil, konuşsam cevap versem sanki bu sefer sen susucaksın da bi daha hiç konuşmayacakmışsın gibi. Böyle yazınca anladım, aslında ne kadar çok şeyden korkuyomuşum ben. En önemlisi ben anladım ki, bizi ne zaman bu hallere getirsem tek sebebi 'korkularımmış.'
Korktuklarımı sana söylemekten bile korkuyomuşum meğer. Ne kadar yol almışız, zaman nasıl geçmiş anlayamamışız. Bazı şeylerde ne kadar ilerlemişsek, bazı şeylerde yerimizde saymışız. Bu da yerimizde saydıklarımızdan. Korkularım var ve ne söyleyebiliyorum ne de çözebiliyorum.

Ne lazım bize?

NOT: 'Zamana bırakalım, haber almayalım birbirimizden diyemeyecek kadar; senin aslında kendine ait bi hayatın olduğunu, her anında olamayacağımı anlayamayacak kadar; bunları yazarken bu saçma sapan yerde ağlayabilecek kadar seviyorum seni.'